به گزارش لیمو بلاگ، جانباز شیمیایی و راوی موزه صلح، از رنج های جسمی، خاطرات کربلای ۵ و سردشت و کوشش برای شناساندن بهای صلح به نسل جدید می گوید.
به گزارش لیمو بلاگ به نقل از ایثار، به مناسبت هشتم تیرماه، سالروز بمباران شیمیایی شهر سردشت و روز ملی مبارزه با سلاح های شیمیایی و میکروبی، گفتگویی با اسدالله محمدی، جانباز شیمیایی دفاع مقدس و راوی موزه لح تهران انجام دادیم. او که خود قربانی عامل خردل در عملیات کربلای۵ است، به تشریح مصیبت های مردم سردشت، پیگیری های حقوقی بین المللی و فعالیتهای موزه صلح در آگاهی بخشی به نسل جوان پرداخت.
از ریه های سوراخ تا پیوند قرنیه
اسدالله محمدی در آغاز این گفتگو به دوران مصدومیت خود اشاره نمود و اظهار داشت: من در عملیات کربلای۵، دقیقاً در تاریخ ۱۹ دی ماه ۱۳۶۵، در اثر استفاده از عامل شیمیایی خردل، گرفتار لطمه های شدید در ناحیه ریه، چشم و پوست شدم. ما ابتدا به کشمیر منتقل و سپس به تهران اعزام شدیم. وضعیتمان خیلی وخیم بود. چند سال بعد گرفتار ایست تنفسی شدم و درمان ادامه یافت تا این که شورایعالی پزشکی تصمیم گرفت برای ادامه درمان به آلمان اعزامم کنند. در آنجا بعد از باز کردن تنگی راه، استنت (پوشش فلزی یا سیلیکونی) در ریه هایم قرار دادند. از آن زمان تا حالا تحت درمان هستم.
وی اضافه کرد: چشم هایم نیز در اثر عامل خردل لطمه دید و بینایی ام کم شد. در سه چهار سال گذشته، پیوند قرنیه در هر دو چشم انجام شد. الحمدلله دیدم بهتر شده، اما هنوز کامل نیست و مشکلاتی وجود دارد. ما همیشه با تنگی نفس دست وپنج نرم می نماییم و مرتباً داروهای ریوی، چشمی و پوستی مصرف می نماییم.
تفاوت سرنوشت جانبازان
محمدی درباره ی تفاوت شرایط جانبازان شیمیایی تصریح کرد: در آموزش ها گفته بودند برای از بین بردن اثر پوستی سلاح شیمیایی، حتما باید دوش بگیرید. در زمستان بودیم و آب سرد بود، اما با داد و فریاد توانستیم دوش بگیریم و صابون بزنیم. این کار ۹۰ درصد اثر پوستی را از بین برد. اما تعدادی از دوستانمان که تحمل سرمای زمستان را نداشتند و دوش نگرفتند، مشکلات پوستی شدیدی در تمام بدن پیدا کردند که هنوز هم دارند. من بیشتر از ناحیه ریه و چشم مشکل دارم.
یاد شهدای جانباز شیمیایی در آلمان و ایران
این جانباز شیمیایی از همرزمان شهید خود یاد کرد و اظهار داشت: توفیق داشتیم در دوران دفاع مقدس با بعضی از دوستان بودیم که برخی به شهادت رسیدند و برخی مجروح شدند. حدود ۱۶ سال است که عضو انجمن پشتیبانی از قربانیان سلاح شیمیایی و در موزه صلح تهران راوی هستم. در آلمان، با گروهی از جانبازان شیمیایی بودیم که متاسفانه تعدادی از آنها به شهادت رسیدند، همچون حاج احمد غلامی فرد و شهید عبدالرضا جاویدان. همین طور در موزه صلح تهران، دوستانی مانند شهید زنگی آبادی که گرفتار تنگی نفس شدید بودند، به شهادت رسیدند.
فعالیت های بین المللی موزه صلح
اسدالله محمدی درباره ی فعالیتهای موزه صلح تهران توضیح داد: ما نزدیک به ۲۰ سال است که فعالیت داریم. بااینکه ساختمان کوچکی داریم، اما برنامه های زیادی، هم داخلی و هم بین المللی، داریم. بخش بین المللی ما ارتباط خوبی با موزه صلح ژاپن دارد، برای اینکه ژاپن نیز قربانی سلاح اتمی بوده است. هر سال جمعی از جانبازان شیمیایی ایران به ژاپن دعوت می شوند تا در مراسم سالگرد بمباران هیروشیما (اواسط مردادماه) شرکت نمایند. چند سال پیش من نیز جزو این گروه بودم. ما در مراسمی که می گیرند شرکت کردیم و از موزه هایشان بازدید کردیم.
وی اضافه کرد: یک سفر مشترک نیز با کشتی صلح از ترکیه به یونان انجام دادیم. ما با گروهی از مصدومین بمباران اتمی که شش هفت سال پیش در کشتی با آنها بودیم، در اسپانیا در برنامه ای مشترک در دانشگاه والنسیا شرکت کردیم. همین طور هر سال در کنفرانسی در لاهه هلند شرکت می نماییم و اطلاعیه ای را قرائت می نماییم. این کارها تأثیرات زیادی داشته است.
سردشت؛ بزرگترین جنایت شیمیایی مقابل غیرنظامیان
محمدی با تکیه بر این که عراق بالاتر از ۳۵۰ بار در جنگ تحمیلی از سلاح شیمیایی بهره برد و بالاتر از ۷۰ هزار مصدوم شیمیایی در ایران وجود دارد، به بمباران سردشت اشاره نمود و اظهار داشت: عراق طبق پروتکل ۱۹۲۵ ژنو از کاربرد سلاح شیمیایی منع بود، اما بهره برد و شورای امنیت سازمان ملل هیچ واکنشی نشان نداد. بالاخره، در هفتم تیرماه ۱۳۶۶، هفت بمب شیمیایی بر شهر کوچک سردشت (با جمعیت حدود ۱۲ هزار نفر در آن زمان) انداخته شد. مردم هیچ وسیله دفاعی و آگاهی لازم را درباره ی خطرات بمباران شیمیایی نداشتند. آنها به فکر ترکش بودند و به پناهگاه رفتند، در حالیکه سلاح شیمیایی حتی از پناهگاه ها نیز عبور می کرد.
وی افزود: در عرض چند روز، بالاتر از ۱۲۰ نفر از مردم مظلوم سردشت، همچون زنان، خردسالان و سالمندان، به شهادت رسیدند. خیلی از بازماندگان هنوز با مشکلات شدید تنفسی، چشمی و پوستی دست وپنج نرم می کنند و به سبب دوری راه به تهران برای درمان نیاز دارند.
پیگیری های حقوقی
این فعال حقوقی درباره ی پیگیری های حقوقی این جنایات اظهار داشت: ایران بارها به سازمان ملل شکایت نمود. مامورین سازمان ملل از نزدیک به مناطق آلوده رفتند، نمونه برداری کردند و با مسئولان و مصدومان مصاحبه کردند، اما متاسفانه هیچ اقدامی انجام نشد. همین بی توجهی موجب شد عراق سال به سال بیشتر از سلاح شیمیایی استفاده نماید. بعد از جنگ نیز پیگیری هایی بوسیله دادگاه لاهه انجام شد. آخرین باری که من می دانم، دو سه سال پیش دادگاهی تشکیل شد و دوستان ما همچون سید احمد غلامی فرد (که وضعیتش شبیه من بود) در آن شرکت کردند. هنوز حکم قطعی نیامده است. تنها یک تاجر هلندی که مواد شیمیایی در اختیار عراق گذاشته بود، محکوم شد، اما نه به اندازه ای که شایسته بود.
آینده نسل جانبازان شیمیایی
محمدی به شایعه های مرتبط با ناباروری جانبازان شیمیایی اشاره نمود و اظهار داشت: آن زمان شایعه ای بود که بچه های جانبازان شیمیایی نمی توانند بچه دار شوند. پزشکان اولیه هم اطلاعات دقیقی نداشتند. اما با پیشرفت تحقیقات، ثابت شده که عامل خردل تأثیر مستقیم و فراگیری بر ناباروری ندارد. البته برخی موارد نادر وجود دارد که خردسالان گرفتار مشکلات تنفسی یا ناراحتی های دیگر هستند، اما این موارد فراگیر نیست و نمی توان گفت ۵۰ درصد جانبازان این مشکل را دارند. پزشکان اعتقاد دارند ارتباط مستقیمی با عامل خردل وجود ندارد. خانم های جانباز نیز بچه دار شده اند، هرچند خودشان گرفتار مشکلات تنفسی یا بینایی هستند. اما عامل اعصاب (مانند سارین که در حلبچه استفاده شد) کشندگی خیلی بالایی دارد (بیش از ۹۰ درصد).
دعوت از نسل جوان برای بازدید از موزه صلح
در پایان، اسدالله محمدی از عموم مردم، خصوصاً قشر جوان، دانش آموزان و دانشجویان دعوت کرد تا از موزه صلح تهران بازدید نمایند. او اظهار داشت: موزه صلح تهران واقع در شمالی ترین نقطه پارک شهر، هر روز از ساعت ۸ بامداد تا ۴ پس از ظهر (شنبه تا چهارشنبه) فعال است. خیلی از بازدیدکنندگان ابتدا اطلاعی از سلاح شیمیایی ندارند، اما با دیدن وضعیت جانبازان و شنیدن روایت ها، تحت تأثیر قرار می گیرند و حتی به گریه می افتند. پیشنهاد می کنم اساتید دانشگاه نیز کلاس های خودرا به موزه منتقل کنند و با دانشجویان دور هم بنشینند و درباره ی جنگ، صلح و سلاح های شیمیایی بحث کنند. این کار تأثیر عمیقی بر آگاهی بخشی نسل جوان خواهد داشت.
خلاصه اینکه چند سال بعد گرفتار ایست تنفسی شدم و درمان ادامه یافت تا اینکه شورای عالی پزشکی تصمیم گرفت برای ادامه درمان به آلمان اعزامم کنند. محمدی با تاکید بر اینکه عراق بیشتر از ۳۵۰ بار در جنگ تحمیلی از سلاح شیمیایی بهره برد و بیشتر از ۷۰ هزار مصدوم شیمیایی در ایران وجود دارد، به بمباران سردشت اشاره نمود و عنوان کرد: عراق طبق پروتکل ۱۹۲۵ ژنو از کاربرد سلاح شیمیایی منع بود، اما بهره برد و شورای امنیت سازمان ملل هیچ واکنشی نشان نداد. محمدی به شایعه های در رابطه با ناباروری جانبازان شیمیایی اشاره نمود و عنوان کرد: آن زمان شایعه ای بود که بچه های جانبازان شیمیایی نمی توانند بچه دار شوند.
منبع: لیمو بلاگ