چرا کدئین کم شده است؟
به گزارش لیمو بلاگ، عضو هیأت مدیره انجمن داروسازان ایران ضمن اشاره به این که علت کمبود برخی داروها مانند کدئین لزوماً به تحریمها مرتبط نیست، بلکه به چالش در تامین ماده اولیه آن بازمی گردد، اظهار داشت: سیاستهای ممنوعیت کشت خشخاش در افغانستان و محدودیت های در رابطه با مواد مخدر، موجب کاهش تولید ماده اولیه کدئین در آن کشور شده و این مورد بطور مستقیم بر زنجیره تامین این دارو در ایران تأثیر گذاشته است.
به گزارش لیمو بلاگ به نقل از خبر آنلاین، عضو هیئت مدیره انجمن داروسازان ایران با اشاره به این که علت کمبود برخی داروها مانند کدئین لزوماً به تحریمها مرتبط نیست، بلکه به چالش در تأمین ماده اولیه آن بازمی گردد، اظهار داشت: سیاستهای ممنوعیت کشت خشخاش در افغانستان و محدودیت های در رابطه با مواد مخدر، سبب کاهش تولید ماده اولیه کدئین در آن کشور شده و این مورد بطور مستقیم بر زنجیره تأمین این دارو در ایران تاثیر گذاشته است.
ایلنا در خبری نوشت: «هادی احمدی» سخنگو و عضو هیئت مدیره انجمن داروسازان در رابطه با وضعیت دارویی در کشور اظهار داشت: کمبود دارو پدیده ای است که در تمامی کشورهای جهان وجود دارد و کشور ما هم از این قاعده مستثنا نیست. تفاوت عمده در میزان و شدت این کمبودهاست. ایران بعنوان کشوری که همواره تحت تحریم های گسترده همچون تحریم های هوایی، دریایی و بانکی قرار داشته، بطور طبیعی با چالش های بیشتری دراین خصوص روبروست.
وی اضافه کرد: هرچند برخی ادعا می کنند که دارو مشمول تحریم نیست، اما در عمل، تحریمها بصورت غیرمستقیم بر دسترسی به دارو تاثیر می گذارند. زمانیکه نظام بانکی کشور تحریم باشد و امکان انتقال وجه و مبادلات مالی وجود نداشته باشد، خرید مواد اولیه دارویی با دشواری جدی مواجه می شود. به این ترتیب، دارو باآنکه بطور مستقیم در لیست تحریمها قرار نمی گیرد، اما به واسطه محدودیت های بانکی و مالی، عملا تحت تاثیر تحریم قرار گرفته و مسیر تأمین آن با مانع مواجه می شود.
عضو هیئت مدیره انجمن داروسازان با اشاره به اینکه زمانیکه سیستم حمل و نقل تحریم باشد، امکان جابه جایی محموله های دارویی وجود نخواهد داشت، اظهار داشت: اگر سیستم بیمه تحریم باشد، هیچ کس ریسک بیمه محموله ای را که باید مسیری طولانی را تا رسیدن به ایران طی کند، نمی پذیرد. بنابراین، تحریمها بطور مستقیم بر دارو و مواد اولیه آن هم اثر می گذارند. قسمتی از داروهای مورد نیاز کشور، چه بصورت محصول نهائی و چه به صورت مواد اولیه، از خارج وارد می شود. طبیعی است که این اقلام تحت تاثیر تحریمها قرار گرفته و روند ورود آنها با اختلال مواجه شود. این در حالیست که برمبنای تمام پروتکلهای بین المللی، تحریم دارویی و اقلام بشردوستانه غیرقانونی و غیرانسانی است.
احمدی در ادامه توضیح داد: در عمل، خیلی از داروهایی که مستقیماً از خارج تأمین می شدند، در این ایام به علت تحریمها نتوانسته اند وارد کشور کنند و قسمتی از تأمین مواد اولیه هم با دشواری وارد شده است. همین مساله یکی از عوامل اصلی در بروز کمبودهای دارویی در کشور محسوب می شود. در عین حال، کشور ما با تاکید بر توان داخلی، حدود ۹۸ درصد داروهای مورد نیاز خویش را در داخل تولید می کند. به همین دلیل، تاثیر تحریمها و کمبودهای ناشی از آن نتوانسته است خویش را به طور گسترده و فراگیر نشان دهد. این موفقیت حاصل تلاش و ایستادگی بر پایه پتانسیلهای داخلی است.
او افزود: اما نکته قابل توجه این است که کمبود و نایابی برخی داروها پدیده ای جدید نیست و پیش از این هم وجود داشته، حتی قبل از دوران جنگ و تحریمها هم گاه با کمبود برخی اقلام مواجه بوده ایم.
وی همینطور با اشاره به این که علت کمبود برخی داروها مانند کدئین لزوماً به تحریمها مرتبط نیست، بلکه به چالش در تأمین ماده اولیه آن بازمی گردد، خاطرنشان کرد: سیاستهای ممنوعیت کشت خشخاش در افغانستان و محدودیت های در رابطه با مواد مخدر، سبب کاهش تولید ماده اولیه کدئین در آن کشور شده و این مورد بطور مستقیم بر زنجیره تأمین این دارو در ایران تاثیر گذاشته است. بنابراین، کمبود برخی داروها ریشه در عوامل خاص و گاه غیرمرتبط با تحریم های اقتصادی دارد.
احمدی در ادامه عنوان کرد: در کنار تحریمها، تخریب زیرساخت های صنعتی هم بر تولید دارو تاثیر مستقیم گذاشته است. مواد پتروشیمی و فولاد که بخش مهمی از زنجیره تأمین صنایع بالادستی محسوب می شوند، در بمباران های غیرانسانی هدف قرار گرفته و زیرساخت های تولید آنها منهدم شده اند. این تخریب ها بطور مستقیم بر صنعت داروسازی اثر می گذارد.
وی اضافه کرد: صنعت دارو از این جهت به مواد پتروشیمی و فولاد وابسته است که بسته بندی محصولات دارویی وابستگی کامل به این مواد دارد. به عنوان نمونه، بطری های پت داروها، شیشه آلات دارویی، بلیسترهای پلاستیکی مخصوص قرص ها همگی از مشتقات صنعت پتروشیمی هستند. به این ترتیب، با وجود آن که ماده مؤثره دارو در داخل تولید می شود، اگر بسته بندی آن تأمین نشود، داروی نهائی قابل عرضه به بازار نخواهد بود. بنابراین، تخریب تأسیسات پتروشیمی و فولاد در آینده می تواند چالش های جدی در تأمین بسته بندی داروها بوجود آورده و بر زنجیره تأمین کامل این محصولات تاثیر منفی بگذارد.
سخنگوی انجمن داروسازان با اشاره به این که هرچند کشور ما با تاکید بر توان داخلی و صنعتی شدنِ مبتنی بر خودکفایی توانسته است، تاثیر تحریمها و حملات را تا حد زیادی مهار کند، تصریح کرد: اما این چالش ها بطور کامل بی اثر نبوده و بر کمبودها و افزایش قیمت دارو تاثیر گذار بوده است. زمانیکه مسیرهای دریایی بسته می شود، ناچار باید از مسیرهای جایگزین و طولانی تری برای حمل کالا بهره برد که طبیعتاً هم پرهزینه و هم زمان بر است و این مساله بر قیمت نهائی دارو هم اثر می گذارد.
به گفته وی، با وجود تمام این دشواری ها، ایران توانسته است با ایستادگی بر پایه تولید داخلی، بحران را مدیریت کند. در شرایطی که حدود ۲۵ مرکز دارویی و کارخانه بطور مستقیم و غیرمستقیم مورد حمله قرار گرفته و چندین واحد تولیدی مستقیماً هدف حمله واقع شده اند، اگر چنین وضعیتی برای هر کشور دیگری روی می داد، به احتمال زیاد کل نظام دارویی آن کشور فرو می ریخت. اما خوشبختانه به علت برخورداری از یک صنعت پایدار و پویا و اتکا بر توان داخلی، ایران توانسته است دوام بیاورد و اجازه ندهد مردم کمبود دارویی را به شکل جدی احساس کنند.
احمدی خاطرنشان کرد: حدود ۱۵۰ تا ۲۰۰ قلم دارو در کشور با کمبود مواجهند. از طرف دیگر، همانطور که قبل تر اشاره شد، افزایش قیمت داروها ناشی از تغییر قیمت ارز است. هر دوی این عوامل دست به دست هم داده و سبب شده اند، سیستم های بیمه ای توان خرید و پوشش تعهدات خویش را نداشته باشند.
عضو هیئت مدیره انجمن داروسازان تاکید کرد: مشکل اصلی در این بین آن است که متاسفانه سازمان های بیمه گر به تعهدات خود در قبال دارو به درستی عمل نمی کنند و بنابراین، بیمار مجبور می شود، هزینه را از جیب خود پرداخت کند. حال آن که اگر بیمه ها مابه تفاوت قیمت ارز را پوشش دهند و تعهدات خویش را بموقع ایفا کنند، دیگر نیازی نیست بیمار بار مالی اضافی را تحمل کند.
وی در انتها اظهار داشت: این چالش بالاتر از آن که به حوزه دارو مربوط باشد، به ساختار سازمان های بیمه گر و همینطور سازمان هدفمندی یارانه ها بازمی گردد که باید پرداخت های در ارتباط با دارو را بموقع انجام دهند تا سیستم بیمه با بحران مالی مواجه نشود. بنابراین، اگر سازمان های بیمه گر پای کار بیایند و به وظایف خود عمل کنند، دیگر ضرورتی ندارد که بیمار از جیب خود هزینه کند.
به اجمال، احمدی در ادامه توضیح داد: در عمل، بسیاری از داروهایی که مستقیماً از خارج تامین می شدند، در این ایام به دلیل تحریم ها نتوانسته اند وارد کشور کنند و قسمتی از تامین مواد اولیه هم با دشواری وارد شده است. این موفقیت حاصل تلاش و ایستادگی بر پایه پتانسیلهای داخلی است. اما خوشبختانه به دلیل برخورداری از یک صنعت پایدار و پویا و تکیه بر توان داخلی، ایران توانسته است دوام بیاورد و اجازه ندهد مردم کمبود دارویی را به صورت جدی احساس کنند.
این مطلب لیمو بلاگ را می پسندید؟
(1)
(0)
تازه ترین مطالب مرتبط در لیموبلاگ
نظرات بینندگان لیموبلاگ در مورد این مطلب